Dwoje ludzi rozmawia w pustej sali. Słyszą swoje słowa, ale także odbicia od sufitu i ścian. Za drzwiami ktoś słyszy tylko fragmenty rozmowy. W obu miejscach źródłem jest ten sam głos, a wynik zależy od drogi, jaką pokonała fala. Tym zajmuje się akustyka: powstawaniem dźwięku, jego rozchodzeniem się i odbiorem.
Podczas mówienia ruch fałdów głosowych powoduje niewielkie zmiany ciśnienia powietrza. Zaburzenie rozchodzi się jako fala. Drgania mogą też wędrować przez ciało stałe. Gdy pompa wprawia w drgania konstrukcję budynku, ściana w innym pomieszczeniu może wypromieniować dźwięk do powietrza. Dlatego poszukiwanie źródła czasem prowadzi poza pokój, w którym słychać buczenie.
Częstotliwość podawana w hercach oznacza liczbę cykli w sekundzie. Przy tonie prostym wiąże się z odczuwaną wysokością dźwięku. Wartość w decybelach opisuje poziom określonej wielkości względem wartości odniesienia. Dwa niezależne wentylatory, z których każdy osobno daje w tym samym punkcie 50 dB, razem dadzą około 53 dB. Dźwięki o takim samym poziomie mogą być odbierane różnie, jeśli jeden z nich zawiera wyraźny ton.
„W sali zlewają się słowa”. Sprawdzamy odbicia, czas pogłosu i poziom tła. „Rozumiem rozmowę przez zamknięte drzwi”. Badamy przenikanie dźwięku między przestrzeniami, w tym nieszczelności. „W sypialni buczy po włączeniu pompy”. Porównujemy pracę i postój urządzenia oraz rozpatrujemy drogę powietrzną i konstrukcyjną. Tak opisany problem pozwala dobrać odpowiedni pomiar.
Australian Acoustical Society – podstawy fizyki dźwięku
biuro@ankom.pl
+48 123 456 789
Website created in white label responsive website builder WebWave.